Jibi Jibi รักนี้เริ่มต้นที่เด็ก Kouen X alebaba X (?)

Jibi Jibi รักนี้เริ่มต้นที่เด็ก

Fanfic:magi the labyrinth of magic

Pairing: Kouen X Alebaba(C) X (?)

Story : 1 เรื่องนี้อาลีบาบาเป็นผู้หญิง...เป็นเรื่องราวที่ถ้าหากว่าไม่มีโรคระบาดในสลัมจนน้องสาวคาซิมตายแล้วคาซิมไม่ได้ทรยศอาลีบาบาจนเผาวังวันนั้นอาลีบาบาก็คงจะต้องอยู่ที่วังต่อไป

2 อาลีบาบาเป็นผู้พิชิตดันเจี้ยนและได้ครองอามอน

3 อาจมีอื่นๆ ที่ยังนึกไม่ออก55

+*+*+*+*+*++*+*+*+

1

-----

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่บัลแบดจะมีผู้คนคราคร่ำมากมาย ...เนื่องจากเป็นเมืองท่าที่สำคัญเมืองหนึ่ง จึงมีผู้คนจากสารทิศหลั่งไหลเข้ามาแล้วก็ออกไป

แน่นอนว่านอกจากท่าเรือที่มีการข่นส่งสินค้าที่ยุ่งวุ่นวายอยู่ตลอดเวลาแล้ว อีกที่หนึ่งที่วุ่นวายไม่แพ้กันก็คือตลาด ที่จะยุ่งไปทั้งวันจวบจนเย็นเลยล่ะ

เสียงตะโกนขายของของเหล่าพ่อค้าแม่ขายดังเซ่งแซ่อยู่รอบตัวร่างบางร่างหนึ่งที่คลุมผ้าไว้บนศรีษะจนบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง....

และก็แน่ล่ะ...เพราะเป็นเมืองท่าจึงมีผู้คนหลากหลายแบบ และการที่จะมีใครซักคนคลุมหัวซะจนปิดหน้าปิดตาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่จะทำให้คนสนใจ

ร่างบางนั้นเดินอุ้มถุงกระดาษใบโตเอื่อยๆสบายๆรับกับความวุ่นวายรอบตัวและอากาศที่ค่อนข้างจะสดใสในวันนี้

ร่างนั้นหยุดเล็กน้อยกระชับถุงกระดาษใบโตที่อยู่ในอ้อมกอดที่มีน้ำหนักพอควรก่อนเดินเลี้ยวเข้าตรอกซอยคดเคี้ยวแสนเสื่อมโทรม แบบที่คนปรกติทั่วไปไม่มีทางเดินเข้ามาแน่ หากแต่ร่างบางก็เดินต่อไปราวกับคุ้นชินเป็นอย่างดี

ฮะ ฮะๆๆ

เสียงหัวเราะใสๆของเด็กแววมาทำให้ร่างบางภายใต้ผ้าคลุมจนปกใบหน้าไปครึ่งหนึ่งยิ้มบาง ขาเรียวเดินไปอีกเล็กน้อย ย่านสลัมก็ปรากฎสู่สายตา

เหล่าเด็กตัวเล็กๆที่ติดจะผอมกำลังเล่นวิ่งไล่กันตามประสาเด็กๆอย่างสนุกสนาน...จนเด็กคนนึ่งสังเกตเห็นร่างบางนั่นแหละ...ร้อยยอันสดใสก็ยิ่งฉีกกว่าขึ้นอีกเผยให้เห็นฟันหลอ

“พี่อาลีบาบามาแนะ” เด็กน้อยเอ่ย เหล่าเด็กทั้งหลายต่างหยุดกิจกรรมทันทีหันมามองร่างบางเป็นทางเดียว ชั่วพริบตาเด็กทั้งหลายต่างมารุมล้อมร่างบางในทันที

“เป็นไงบ้างหืมเด็กๆ” ร่างบางย่อตัวพลางปัดผ้าที่คลุมหัว เผยให้เห็นดวงหน้าหวานอย่างเด็กสาวที่กำลังโต ...ดวงตาสีทองเปร่งประกายเช่นเดียวกับผมสีทองดุจไหมแท้แสนนุ่มยาวระต้นคอเกือบปะบ่า มือเรียวขยีหัวน้อยๆเหล่านั้นอย่างเอ็นดู ให้ใบหน้าเล็กๆเหล่านั้นแย้มยิ้มหัวเราะชอบใจกับสัมผัสนั้น

ร่างบางก้าวเดินไปเรื่อยๆโดยมีเด็กรุ่มล้อมมากมายจนถึงบ้านหลังหนึ่งที่ดูใหญ่กว่าบ้านอื่นๆเล็กน้อยในสลัมแบบนี้

ร่างสูงผมหยิกจนเป็นเส้นหนาโผล่หัวออกมาดูที่มาของเสียวเจี้ยวจ้าวของเด็กๆและก็จริงดังคาด...เมื่อเด็กหนุ่มเห็นเด็กสาวผมทองเดินหยอกล้อกับที่มาเสียงเจี้ยวจ้าว

“กะแล้วว่าต้องเป็นเธอ” เด็กหนุ่มเอ่ยพลางยกตะเกียงมาจุดซิกก้าที่ตนคาบอยู่ ดวงตาเรียวสีส้มเหมือนแมวฉายแววเนื่อยๆ

“หวัดดีคาซิม” ร่างบางยิ้มหวานมาให้อย่างเป็นกันเองบ่งบอกถึงความสนิทสนม “ขอยืมจานชามหน่อยสิ”

“อาๆ...เข้ามาเอาสิ” เด็กหนุ่มนามคาซิมเบี่ยงตัวให้ร่างบางเดินเข้ามา

“รอแป๊ปนะจ๊ะ” ร่างบางหันมาเอ่ยยิ้มๆกับเหล่าเด็กๆที่รออยู่ที่รับคำเสียงใส

“โดดเรียนรึไง?” คาซิมเอ่ยกระเซาพลางนั่งลงที่โต๊ะไม้ในบ้านตน มองดูร่างบางจัดเตรียมอาหารให้เด็กๆ เพราะโดยปรกติแล้วร่างบางจะยุ่งกับการเรียนในราชสำนักจนไม่ค่อยได้แวะมาเท่าไร

“จะบ้าเหรอ...อาจารย์บัลคาร์กติดธุระทำให้สอนดาบให้ไม่ได้วันนี้ฉันเลยว่างหรอก” เด็กสาวแหวใส่ คาซิมยักไหล่ชูสองมือประหนึ่งยอมแพ้

“พี่อาลีบาบา” เสียงเรียกใสๆของเด็กผู้หญิงเอ่ยเรียกให้ร่างบางหันไปรับแรงโผกอดของเด็กหญิงผู้เป็นน้องสาวของคาซิม...มาเรียม

“เป็นไงบ้าง...หืม..เรา” ร่างบางหอมแก้มน้อยๆพลางยีอย่างหมั่นเขี้ยวเรียกเสียงหัวเราะอย่างจักกะจี๋ได้เป็นอย่างดี ใบหน้าน้อยชะโงกดูบนโต๊ะอย่างสนใจพลางเอ่ยถาม

“วันนี้มีอะไรเหรอค่ะ” เด็กน้อยถาม

“คาบับจ๊ะ” ร่างบางยิ้มหวานตอบ.....

หลังจากแจกอาหารให้เด็กๆเสร็จร่างบางก็นั่งคุยเล่นเรื่อยเปื่อยกับคาซิมและเหล่าเพื่อนสมัยเด็กอย่างฮัตซัม..ไซหนับ

“แล้ว...เป็นไงบ้างล่ะ...อาลีบาบา...มีหนุ่มมาบ้างยังจ๊ะ...เป็นเจ้าหญิงสาวไปแล้วนี่” ไซหนับกอดคออย่างล้อๆ

“วันๆหนึ่งฉันโดนตำรากับดาบโขกไหนยังจะดูแลของที่เข้าเมืองจากทางท่าเรือจะมีได้ไงเล่า” ร่างบางโวยหน้าแดงๆเรียกเสียงหัวเราะให้ดังลั่นวงได้เป็นอย่างดี

ไซหนับขยับยิ้มเหลือบมองคาซิมที่สูบซิกก้าทำไม่รู้ไม่ชี้ “...นั่นสิน้า....ถ้ามีก็คงไม่พ้นโดนคุณพี่ชายสับไอใครก็ไม่รู้นั่นเป็นชิ้นๆแน่เน้อออ”

“มองฉันทำไมไซหนับ” คาซิมว่า

“เปล้าว”

“อย่างคาซิมไม่ทำอะไรโจ่งแจ้งแบบนั้นหรอก...เก็บเงียบๆตั้งหากล่ะ...เมื่อเมื่อก่อนไง” ฮัตซัมว่านิ่งๆ ถึงเรื่องเมื่อตอนเด็กๆ ที่สาวผมทองเคยโดนเด็กจากถิ่นอื่นมาจีบที่วันต่อมาไอคนที่จีบก็ไปนอนหมดสภาพในกองขยะ

“เฮ้ย!!!” คนที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ร้องอย่างชักทนไม่ไหวที่โดนเอาเรื่องสมัยเด็กมาล้อ ยกขาไล่ถีบทันทีเรียกเสียงหัวเราะให้ดังลั่นวงได้อีก

“อา....ฉันคงต้องกลับแล้วล่ะ” อาลีบาบาเอ่ย หลังจากแหงนมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแล้วแล้ว มือเรียวปาดน้ำตาที่ยังคงคลออยู่จากวีรกรรมหลุดๆของฮัตซัมที่คาซิมเอามานั่งยางกันในกลุ่ม

“อา..เดี๋ยวฉันไปส่งออกถนนใหญ่ล่ะกัน ช่วงนี้มีไอหัวไม้น่ารำคาญอาละวาดในถิ่นฉันอยู่ด้วย...” คาซิมเอ่ยพลางลุกขึ้นมาบิดตัว

“วิ้วววว...คุณพี่ชายหวงน้องงงงงงง” ฮัตซัมไซหนับกิ้วก้าวกันอยู่ข้างหลัง ฝ่าเท้าใหญ่กระทืบกล่องไม้ที่วางอยู่ข้างๆทันที ประมาณว่าจะหยุดไม่หยุด

“งั้นฉันไปก่อนนะ” ร่างบางโบกมือลาให้ทั้งสองคนอย่างขำๆ ก่อนเดินจากมาพร้อมคาซิม

“..น่าแปลกที่นายไม่ยักกะเก็บนะ ..ลูกพี่ใหญ่” อาลีบาบาว่าติดล้อๆ หลังจากเดินมาได้พักหนึ่ง

“หืม?...เอ่อพวกนั้นน่ะเหรอ...ยังเก็บไม่หมดน่ะ” คาซิมตอบ มือขยี้หัวทองๆอย่างหมั่นเขี้ยวที่บังอาจมาล้อตน เรียกเสียงหัวเราะจางร่างบางที่แหย่คุณพี่ชายได้

สองร่างเดินคู่กันไปตามตรอกที่เริ่มโผล่เผล้  จนกระทั่งได้ยินเสียงเอะอะทำให้ทั้งคู่หันไปมอง

“อย่าให้มันหนีไปได้นะ!!!”

“ไอเด็กเวรตะไล...ฉันจะจับแกมาแยกเป็นท่อนๆเลย!!!” อันธพานหลายคนกำลังวิ่งกันให้วุ่นที่ปลายสายตาทั้งคู่

“ใช่เจ้าพวกนั้นรึเปล่า? ....พี่ชาย”ร่างบางเอียงคอ

“ไอเจ้าพวกนั่นแหละ ...น้องสาว”

สองร่างเหลือบมองกันก่อนฉีกยิ้มให้อย่างรู้กัน แล้วแยกย้ายไปคนล่ะทางทันที

ในย่ามเย็นที่ท้องฟ้าเริ่มทาบทาด้วยสีส้มยามอาทิตย์อัสดง ย้อมให้ตัวตึกสีขาวมอซอที่บางส่วนก็กระเทาะปูนจนเห็นอิฐเป็นสีส้ม

ร่างเล็กของเด็กอายุประมาณ7-8ขวบกำลังหนีการไล่ล่าของนังเลง เรือนผมสีแดงพันกันยุ่งเยิงเช่นเดียวกับดวงตาสีเพลิงกำลังมองหาทางหนีทีไล่ไประหว่างวิ่ง มือกุ่มท้องที่แผลเริ่มเปิดจนเลือดสีข้นซึมเปื้อนชุดผ้าฝ้ายสีขาว

“ชิ...สมแล้วที่เป็นสลัม” ร่างเล็กว่าพลางหอบแหก วิ่งหนีไปตามตรอกต่างๆ แต่เนื่องจากความแตกต่างกันของผู้ที่คุ้นชินพื้นที่แบบนี้ทำให้ร่างเล็กโดนไล่ต้อนจนมุมในซอบตันในเวลาไม่นาน

 “หนีไม่พ้นหรอกวะ ...ไอเด็กบ้า” กลุ่มอันธพานเดินเข้ามาที่ก้นตรอก ใบหน้ากร้านแสยะยิ้มไม่น่าดูออกมา เคาะไม้ท่อนโตในมือตน เด็กน้อยเม้มปากแน่นทันที ดวงตาสะท้อนแสงสีส้มยามเย็น ยิ่งขับดวงเนตรสีแดงนั้นดังเปลวเพลิงที่ลุกโชนมากขึ้น

“ไอพวกขยะเอ้ย” สบถเสียงต่ำอย่างหัวเสียงมือเล็กกุมท้องที่มีเลือดไหลไม่หยุดไว้แน่น

“แกมากว่ามั้งที่เดี๋ยวต้องกลายเป็นขยะน่ะ...หืม...” หัวโจกของกลุ่มย่างก้าวมาใกล้ มือเงื้อไม้ท่อนโตสุดแขนก่อนหวดลงมาเต็มแรงทันที ไม่สนว่าคนที่ตนกำลังทำร้ายจะเป็นเด็กก็ตาม เช่นเดียวกับดวงตาสีเพลิงนั่นที่มองกร้าวอยู่แม้ว่าตนกำลังจะแย่ก็ตาม

ฉึบ!!

ร่างบางร่างหนึ่งกระโดดลงมาจากตึกข้างๆ มีดสั้นในมือตัดสะบันท่อนไม้ในพริบตาที่ถึงพื้น ท่ามกลางดวงตาหลายคู่ที่เบิกกว้าง

“ฮ...เฮ้ย” หัวโจกของกลุ่มอันธพานเบิกตาแทบถลน เช่นเดียวกับเด็กน้อยที่เบิกเนตรสีเพลิงอย่างอึ้งๆ

ร่างบางที่คลุมผ้าจนปกหน้าซีกบนขยับยิ้มบางที่พ้นเงาผ้าออกมาก่อนวาดท่อนขาเรียวเตะหวดอีกฝ่ายจนกระเด็น

เรื่องที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั่นได้แต่นิ่งงันไป ท่อนขาที่ยกค้างไว้วาดวางลงเช่นเดิมอย่างไม่ยี่หระกับเรื่องที่เกิดขึ้น มือข้างที่ถือดาบสั้นตกลงสบายๆข้างตัว หมุนประจันหน้ากับอันธพานโดยกันร่างของเด็กน้อยเบื้องหลังตนไว้

“เฮ้ยแก... ทำแบบนี้หาเรื่องกันนี่หวา” เหล่านักเลงโวยวายเมื่อตั้งสติได้

“หึ” ส่งเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอ...ต่างหูทองที่พอมองเห็นรำไรพ้นผ้าส่องประกายรับแสงสุดท้ายของวันราวกับจะช่วยเยาะเย้น

“หนอยแก” เมื่อเห็นว่าร่างบางนั่นไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน ทั้งๆที่ก็มีอยู่เพียงแค่ตัวคนเดียวส่งผลให้ทรชนเขี้ยวฟันอย่างหงุดหงิดทันที

“ถ้าอยากตายนักก็ด้ายยย .....เก็บมันทั้งคู่แม่งเลย” ชายสี่คนพุ่งเข้ามาทันทีพร้อมไม้ท่อนโต ร่างบางเคลื่อนตัวหลบสบายๆพร้อมสวนกลับจนพวกนั้นลงไปนอนจุกคลุกฝุ่นที่พื้น

“แก!!” ชายที่โดนร่างบางเตะไปตอนแรกร้องกัขฬะ ล้วงหยิบมีดสั้นขึ้นมาพลางพุ่งตัวเข้าหาร่างบาง

ร่างบางวาดมือซ้ายเก็บไพล่หลังโดยอัตโนมัต ร่างกายเบี่ยงหลบร่างหนาที่พุ่งเข้ามาโดยเอามีดกันไว้ด้วย อาศัยเพียงแรงที่อีกฝ่ายพุ่งเข้ามาเท่านั้นปล่อยให้คมมีดกรีดเนื้อที่แขนเปิดเป็นทางยาวจนชายร่างหนาต้องร้องโหยหวน เลือดสีคล้ำสาดกระเซ็นเปื้อนพนังและพื้นสกปรกๆในตรอกเป็นทางยาว

ร่างบางแกว่งมีดไปมาเพื่อสะบัดเลือด..พลางนึกในใจก็พุ่งมาแรงเต็มเหนี่ยวเองนะ

ฝ่ายพวกนักเลงที่เหลือต่างหน้าซีดทันที..รับรู้โดยสัณชาติญาณว่าร่างบางๆนั้นมีฝีมือแค่ไหน...โดยสันดานเสียของพวกมันจึงกลับหลังหันทิ้งพวกพ้องตนไว้ข้างหลังวิ่งหนีเอาตัวรอดทันที

“จะไปไหนน่ะหืม” ร่างสูงเตะถังไม้ขัดขาให้พวกนั้นล้มกันเป็นแถบๆพลางก้าวมาขวางทางออกจากซอยตันไว้

“กะ...แกมัน...คาซิม!!” หนึ่งในอันธพานร้องเสียงหลง

“หาตัวเจอแล้ว” ร่างสูงแสยะยิ้มเหี้ยมออกมา “คราวนี้ฉันจะได้จัดเก็บให้หมดซักที” ดาบสั้นถูกชักออกมาจากข้างตัวส่องประกายวาวรับแสง จนพวกอันธพานหน้าเสีย

และแล้วเสียงร้องโหยหวนก็ดังก้องไปทั่วตรอกยามเย็นแห่งย่านสลัมนี้

ร่างบางมองดูการตะลุมบอลตรงหน้าอย่างหน่ายๆ สะบัดมีดเก็บเข้าฝัก ก่อนหันกลับมาให้ความสนใจร่างเล็กเบื้อหลังตน

“เป็นอะไรรึเปล่า?”ร่างบางคุกเข่าถามเด็กน้อยที่นั่งทรุดพิงกำแพงสกปรกๆ มือเรียวจับร่างเด็กน้อยแล้วก็ต้องเบิกตากว้างมือสัมผัสได้ถึงน้ำเปียกๆบางอย่าง บวกกับกลิ่นเหล็กที่โชยคลุ้ง ดวงเนตรสีทองเบิกกว้างขึ้น มือเรียวถกเปิดเสื้อขึ้นมาก็พบกับผ้าพันแผลที่เปียกของเหลวสีคล้ำจนชุ่ม

‘บาดเจ็บอยู่ก่อนงั้นเหรอ?!’

“อดทนหน่อยนะ” มือเรียวปลดผ้าพันแผลเดิมก่อนถอดผ้าคลุมหัวตนออกมาพันห้ามเลือดไว้ใหม่ ก่อนช้อนร่างเล็กมาไว้ในวงแขนพลางหันไปตะโกนบอกคาซิมที่กำลังซ้อมนักเลงอย่างมันมือ

“เด็กบาดเจ็บน่ะคาซิม! ...ฉันจะรีบพาเขาไปรักษาก่อนนะ”

“เอ่อ ...ไปเถอะ....แล้วเจอกัน” ร่างสูงเอี่ยวหลบมีดที่พุ่งเข้ามาพลางสวนหมัดเข้าที่ลิ้นปี๋จนทรุดลงไปอีกหนึ่ง

“ระวังตัวด้วย...แล้วเจอกัน” ร่างบางช่วยรับมีดที่แทงเข้ามาหาคาซิมให้ก่อนแทงสวนกลับไป เตะเสยคางนักเลงที่ทำท่าจะลุกขึ้นมาจนนับดาวไปอีกครั้ง ส่งท้ายก่อนวิ่งออกจากตรอกกลับไปที่วังทันที อย่างรู้ดีว่านักเลงพวกนั้นทำอะไรเพื่อนและพี่ชายของตนไม่ได้หรอก

TBC

มีการแก้ไขเล็กน้อยนะครับ...แต่ไม่ได้เยอะอะไร เพื่อให้สัมพันธ์กันเนื้อเรื่องตอนต่อๆไป
ผมแค่ลบตรงช่วงที่บอกว่าอาลีบาบาเคยไปที่เรมเท่านั้นแหละครับ
ขอบคุณครับ ^ ^

มันมาด้วยอารมณ์ครุ่กรุ่นมากกกกกกกกก5555

เนื่องด้วยความโมโหที่ทำไมฟิคเมไจมันไม่มีคู่ลุงโคเอ็นอาลีบาบาจังเลยทั้งๆที่มันก็ออกจะโจ่งแจ้ง(?)ขนาดนี้แท้ๆมันเลยออกมาเป็นเช่นนี้แล5555

เรื่องเก่าล่ะเฮ้ย//แววเสียงลึกลับ

พอดีว่าเมื่อตอนปีใหม่ Kill la kill มันหายไปนาน..ด้วยความไม่มีไรทำก็เลยลองดูเมไจ...ผลที่ได้คือติดจ๊ะ...แน่นอนว่าพอติดก็คือหาฟิคอ่าน...แต่ผลที่ได้คือไม่มี(ฮือออ)(มันมีแค่เรื่องเดียวเองเท่าที่ค้นเจอ..เฮ้อ..ชีวิตรันทด) มันเลยออกมาเป็นวงจรอุบาท์ ปั้นไหดองใหม่นั่นเองจ้าาาาา(บ้านเองอยู่ราชบุรีรึไงปั้นไหจังเฮ้ย!!//แววเสียงลึกลับ)

เรื่องนี้อาจจะไปได้ไกลกว่าเรื่องอื่นเพราะความพีคส่วนตัวและความขาดแคลนที่ได้กล่าวไปจ๊ะ

เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ทุ่มเต็มที่กั๊บ  =^=)\!!