:Fanfic Tokyo Ghoul
:Kaneki X Kaneki
: R18
+*+*+*+*+*+*
เหมือนความฝัน....ท่ามกลางบุพชาติสีแดง
…
.
ฮิกันบานะที่บานสะพร่างรอบกายเด็กหนุ่มเรือนผมดำที่นอนแผ่ท่ามกลางทุ่งสีเลือดอันเว้งว้างของที่นี่
พื้นฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยลายตารางหมากรุกขาวดำนั้น...ให้ความรู้สึกที่ตัดกันอย่างรุนแรง
...ที่นี่มีภาพลักษณ์ที่เปลี่ยนไปมา ...แต่โดยมากมันจะอยู่ที่นี่
...ทุ่งดอกไม้สีแดงฉานสุดตาและผืนฟ้าขาวดำลายตัดอันไร้ขอบเขต
ที่นี่ไม่มีเวลา... แต่ผมสามารถรับรู้ถึงการไหลของเวลา..การเปลี่ยนแปลงและสิ่งที่เกิดขึ้นข้างนอกที่นี่ได้
และทุกๆช่วงหนึ่ง...ที่..ที่นี่ จะไม่ได้มีเพียงแค่ผมเท่านั้น...
ดวงเนตรที่หลับอยู่ปรือขึ้นเผยให้เห็นดวงเนตรสีแดงกำข้างซ้ายอันตัดกับสีนิลอีกข้าง...
มาแล้ว....
ผมคิดและราวกับตอบรับ ...เงาดำทาบทับ...มองเห็นตัวเองกำลังก้มมองมา
ไม่สิ.....
จะเรียกว่าตัวเองได้รึเปล่านะ
คน...คนนั้น...
มีใบหน้าเหมือนผมทุกระเบียดนิ้ว....ยกเว้นเรือนผมสีขาว
ซึ่งตรงกันข้ามกับของผมที่เป็นสีดำ...
คน...คนนั้น...มีเล็บสีดำ...
แต่ของผมเป็นสีชมพู...
แต่เราทั้งสองมีตาข้างซ้ายสีแดงเหมือนกัน....
เหมือนจะเป็นคนเดียวกัน...
แต่ก็ไม่ใช่...
คน...คนนั้นมีนิสัยโหดร้าย...รุนแรง
แต่ผมอ่อนแอ...และไม่สู้ใคร
คน...คนนั้น
ขยับลงมาทาบทับร่างของผม
ฝ่ามือที่ให้ความรู้สึกว่ามันหยาบกระดางมากกว่ามือของผมลากไล้ตามเรือนกายใต้อาภรณ์
อา...นานเท่าไรแล้วนะที่ผมอยู่ที่นี่และเป็นแบบนี้?
ริมฝีปากเดียวกันกับที่กัดกินเนื้อมนุษย์และผีดิบ
เวลานี้มันกำลังลากสัมผัสร้อนผ่าว...อ้อยอิง...ตรงซอกคอของผม
...น่าแปลก?
ทั้งๆที่เป็นริมฝีปากเดียวกันกับที่ฉีกกัดกินอยากโหดร้าย
แต่เวลานี้มันกับให้ความรู้สึกอ่อนโยนบนผิวกาย
ถึงจะกัดเม้มจนรู้สึกเจ็บ...แต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกไม่ดี
ตรงกันข้าม..มันกลับให้ความรู้สึกวาบวามจนอดสะดุ้งร้องครางไม่ได้
เล็บสีดำจิกลงบนปุ่มไตสีหวานบนแผ่นอกที่ถูกเปิดอาภรณ์ขึ้น
“อื้ม”
ผมหลับตาลง เบียงหน้าไปด้านข้าง ให้คน...คนนั้นขบเม้นใบหูหยอกเหย้า
รู้สึกได้ถึงฝ่ามือที่ไล้ต่ำไปหาส่วนอ่อนไหวช้าๆ
ไม่ต้องเร่งรีบ...เพราะยังไงที่นี่ก็เป็นของ
“เรา”
...ไม่มีใคร
...หรืออะไร
...นอกจาก
“เรา”
ร่างกายผมเริ่มร้อนผ่าวตามการเล้าโลม ดวงเนตรปรือปรอยคลอหยาดน้ำ
นานเท่าไรแล้วนะ?
ที่ผมมีเซ็กส์กับตัวตนที่เหมือนกับตัวเอง
ตั่งแต่ที่ฉันมีตัวตนขึ้นมา...เพื่อปกป้องนายล่ะมั้ง
กายบางบิดเร่าผิวเนื้อขาวที่เปลือยเปล่าสัมผัสสีแดงของฮิกันบานะ
ขาเรียวถูกจับอ้า เรียวนิ้วเริ่มรุกล้ำ สร้างความคุ้นเคย
เพราะถึงแม้จะเป็นตัวเองแต่ก็เป็นอีกบุคลิก
ไม่ใช่ตัวเอง
คน...คนนั้น
ปลดเสื้อออกเมื่อรู้สึกร้อน...เผยรูปร่างที่แตกต่างจากผม
...เรือนร่างกำยำมีกล้ามเนื้อได้รูป แม้ไม่ได้ขึ้นกล้ามท้องเป็นลอนมัดๆ
แต่มันก็เห็นได้ชัดว่าแตกต่างจากผมที่ผอมแห้ง
แบบเด็กที่ไม่ได้ออกกำลังกายเท่าใดนัก
คน...คนนั้น
โน้มร่างลงมาริมเลียแผ่นอกผมในขณะที่มือหนึ่งก็กอบกุมส่วนอ่อนไหว
อีกข้างนิ้วก็เล้าโลมในเรือนกาย
“อ้า..” ผมร้องครางออกมาอย่างสุดทนเหมือนโดนเล้าโลมทั่วกาย
มือเรียวจิกกำที่ไหล่แข็งๆของคนด้านบน ใบหน้ามนชื้นเหงื่อเชิดรั้ง
จวบจนถึงปลายทางแห่งราคะ เรียวนิ้วถูกถอนออกไปจากช่องทางของผม
เช่นเดียวกับมือที่เล้าโลมส่วนอ่อนไหวที่ละจาก
ความเป็นชายที่ขยายตัว เผยออกมาเมื่อคน...คนนั้นปลดกางเกงลง
...ขนาดยังไม่เหมือนกันเลย ผมอดคิดในใจอย่างน้อยใจปนไม่สบอารมณ์ และเหมือนคน...คนนั้น จะรับรู้ความคิดผม
เพราะใบหน้าที่เหมือนกันกับผมนั้นแย้มรอยยิ้มขำๆออกมา
ขณะเลียชิ้มหยาดน้ำขาวขุ่นที่ผมปล่อยออกมา
“ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ ...กินสิ... ของๆนายหวานมากเลยนะ” คน...คนนั้น
กระซิบก่อนสอดนิ้วเข้ามาในโพร่งปากของผมทันที
สัมผัสของเรียวนิ้วที่หยอกเย้ากับลิ้นของผม ปนกับรสชาติคาวหวานแปลกๆ
“อื้อ”
“...ผิวของนายก็เนียนเรียบกว่าของฉันมากเลย”
ฝ่ามือหยาบอีกข้างลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าน้อยๆตามร่างกาย
“เล็บของนายก็เป็นสีชมพู..”
ฝ่ามือลากไล้ไปตามลำแขนถึงฝ่ามือและหยุดคลึงที่ปลายนิ้ว
“แตกต่างจากของฉันที่เป็นสีดำ...” ถอนเรียวนิ้วที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำใสปนขาวขุ่นออกมาจากปากของผมให้ดูทั้งๆที่
หยาดน้ำยังคงเยิ้มเชื่อมกับริมฝีปากของผม
“และตัวนาย...ก็หอมหวานมากเลยล่ะ
...เพราะแบบนี้สินะเจ้าพวกนั้นถึงได้ชอบดมตัว ‘เรา’ นักน่ะ”
ริมฝีปากร้อนลากไล้แผ่นอก ฝ่ามือที่เปรอเปื้อนถูกเลื่อนลงมา...เพื่อนำหยาดน้ำมาลูบชะโลมส่วนแข็งขืนของคน...คนนั้น
“อ่ะ...อ้า อื้อ”
ผมร้องครางออกมาเมื่อความร้อนผ่าวถูกสอดเข้ามาในร่างกาย
ฝ่ามือคล่ำเปะปะทั่วกายที่รายล้อมด้วยดอกฮิกันบานะ ก่อนจะถูกมือของคน...คนนั้น
ดึงมาให้กอดรอบลำคอแกร่งไว้
“ระบายอารมณ์มาได้เต็มทีเลยนะ” ใบหน้าที่เหมือนกันกับผมโน้มมาเอ่ยยิ้มๆประชิดหน้าของผม
ดวงเนตรที่ผมพึงสังเกตดีๆแล้วพบว่ามันเรียวคมกว่าตาของผม
เรือนร่างที่แข็งแกร่งกว่าผมเริ่มขยับกาย
มือแกร่งช้อนตรงข้อพับขาผมขึ้นมาข้างหนึ่งเพื่อรุกประชิดเข้ามาได้มากขึ้น
“อื้อ” ผมจิกเล็บเข้าเนื้อแข็งๆของร่างด้านบน รู้สึกอึดอัด
กับความคับแน่น...หากแต่ก็เสียวซ่าน และไม่รู้เพราะต้องเจอแบบนี้บ่อยๆรึเปล่า
ทำให้ผมคุ้นชินกับมัน...
หรือเพราะ...คน...คนนั้น คือตัวผม ที่ไม่ใช่ผม กันแน่?
“ห่ะ อ้า..อือ...ห่ะ”
เสียงร้องครางเครือสลับกับเสียงหอบหายใจดังคละเคล้าและเสียงเนื้อกระทบเนื้อ
ท่ามกลางแรงกระแทกที่เริ่มโหมดิบเถื่อนรุนแรง
ผิวกายกำยำชื้นเหงื่อเสียดสีกับผิวเนื้อนวล เร่งเร้าอารมณ์ให้เตลิด
“เรียก ‘คาเนกิ’ สิ ‘คาเนกิ’” คน...คนนั้น
ผู้มีเรือนผมสีขาวเอ่ยกระซิบเสียงพร่า ในขณะที่ร่างกายของ ‘เรา’ เคลื่อนไหว
ท่ามกลางอารมณ์มึนเมากับห่วงราคะ
“คะ...คา...เน...กิ” เอ่ยร้องผสมคร่างกระเส่าอย่างว่าง่าย
“เด็กดี...” ริมฝีปากร้อนแนบประทับหน้าผากมนชื้นเหงื่อ
“อื้ออ” เรียวปากเม้นแน่น..รับรู้ได้ถึงปลายทางแห่งอารมณ์ที่ใกล้เข้ามา
เช่นเดียวกับคน...คนนั้น
“อ้า” ผมร้องครางลั่นเมื่อถึงปลายสุดทางแห่งห่วงราคะ
เผลอจิกลากเล็บไปที่ร่างด้านบน สีขาวโพล่นเริ่มโอบอุ้มภาพตรงหน้าและความคิด...ให้ล่อยไปในสายกระสันแห่งห่วงราคะ
.
..................
...........
......
.
แสงแดดยามเช้าส่องแยงตาจนดวงเนตรสีนิลต้องปรือเปิด...
เด็กหนุ่มกระพริบตาพักหนึ่งเพื่อไล่ความง่วงงุน ก่อนลุกขึ้นมา
รู้สึกได้ถึงความเปียกแฉะเหนียวๆตรงกางเกงแบบที่ไม่ต้องแตะเด็กหนุ่มก็รู้ว่าคืออะไร
เด็กหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกางเกงก่อนเอาออกมาดูนิ่งไปพักหนึ่ง...ก่อนเดินไปเข้าห้องน้ำ...เพื่อจัดการธุระยามเช้า
เงากระจกในห้องน้ำ สะท้อนให้เห็นแสงยามเช้าที่ส่องรอดบานหน้าต่างที่ระบายอากาศภายในห้องน้ำเข้ามากระทบกับเรือนผมสีขาวบริสุทธ์รอบกรอบใบหน้าแบบเด็กหนุ่มที่มีดวงเนตรสีนิล...หากแต่ชั่วขณะหนึ่งเนตรข้างซ้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นสีโลหิต
เรียวปากบางกระตุกยิ้มเล็กน้อยเมื่อมองภาพสะท้อนนั้น
ก่อนเรียวนิ้วที่เปรอคราบน้ำสีขุ่นจะถูกยกขึ้นมาไล้เลีย
ดวงเนตรทอดมองทิ้งลงไปในสีนิลราวกับจะมองทะลุไปให้ถึงใครอีกคน
“อรุณสวัสดิ์ ...คาเนกิ เคน”
.
.
.
END
ทิ้งร้างไปพักหนึ่ง...และแล้วก็กลับมาอีกครั้งครับ
วันนี้ไม่ได้โผล่มามือเปล่าด้วยนะครับเพราะวันนี้ผมกลับมาพร้อมฟิคปอบขอร้าบบบกระผม เนื่องจากว่ามันลงเด็กดีไม่ได้เพราะความเรท เลยมาลงนี่แทน....คือบล็อกนี้มันเอาไว้ลงอะไรเรทๆน่ะครับเอิ้กๆๆๆ
เป็นการระบายที่เรื่องนี้มันหาฟิคหาโดยากกกกกซะเหลือเกิ้นนนนน
แต่ก็เข้าใจอยู่ครับ ว่าเรื่องนี้มันมีเรื่องให้จิ้นได้ก็จริง...แต่จับประเด็นมาเขียนยากมากกกกกกก
สำหรับใครที่เป็นแฟนตัวยงเรื่องนี้คงจะทราบดีว่าอาจารย์อิชิดะ แกชอบใบ้หวยอยู่เรื่อย แล้วเลขประจำส่วนใหญ่ของคาเนกิคือ 12 The Hangen man อันเป็นที่มาของชื่อฟิคนี้นี้เองครับ..
เป็นเรื่องที่เล่นเอามึนไปเลยครับที่ผมจะเขียนคอมโพสที่สื่ออารมณ์ของเรื่องนี้ให้ได้แบบที่ใจต้องการ(ตามที่ผมสามารถทำความเข้าใจความหมายที่อาจารย์ต้องการจะสื่อน่ะนะ) ในรูปแบบของตัวอักษร (อันที่จริงวาดรูปน่าจะง่ายกว่านะ..แต่ก็ขี้เกียจ//โดนโบก)
...ทั้งในเรื่องความโหดร้าย(ที่ผมใช้ดอกฮิกันบานะเป็นสื่อประกอบ) ...ทั้งกฎเกณฑ์ที่ตีเส้นแบ่งความดีและความชั่วที่แผ่คลุม(ครอบงำ)แทนท้องฟ้า(ใช่ตารางหมากรุกขาวดำเป็นสื่อ) ...จิตใจคนเราที่แผ่กว้างและเปลี่ยนรูปร่างไปได้เรื่อยๆอย่างไร้ขอบเขต(สถานที่หลักของฟิคนี้)
นี่คือตามที่ผมตีความหมายจากความหมายภายในจิตใจของคาเนกิที่อาจารย์แกต้องการจะสื่อนะครับ (ใช่ป่าวไม่รู้ ผมแค่แถมั่วให้เรื่องมันมีเนื้อบ้างไม่งั้นมันจะมีแค่เรท...ซึ่งผมคิดว่ามันไร้สาระเกินไปที่จะมีแต่เรทไร้เหตุผลเพื่อเรียกคนอ่าน)
แล้วที่นี้ทุกคนคงสงสัยนะครับว่ามันเกี่ยวอะไรกับ The Hangen Man....
ขอสรุปแบบโดยย่อและเลือกเฉพะความหมายที่เกี่ยวกับตัวคาเนกินะครับ
The Hangen Man หมายถึง สภาวะหยุดนิ่ง...ชะงัก ทำอะไรไม่ได้ เป็นอุปมาอุปไมยของการยอมแพ้และเสียสละ ในช่วงที่หยุดนิ่งจะเป็นการเผชิญหน้ากับจิตใต้สำนึก,การสลายตัวของขอบเขตแห่งตัวตน, ภาวะที่มุ่งไปสู่ความเป็นหนึ่งเดียว และการก้าวข้ามสู่ภาวะเหนือโลก
พูดง่ายๆก็คือว่าคุยกับตัวเองภายในจิตใจ(ซึ่งผมคิดว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่แปรเปลี่ยนง่าย...เข้าใจได้ยาก...กว้างไร้ขอบเขต ...และสะท้อนแนวคิดของเจ้าของจิตใจ)
สรุปคือเอาความเข้าใจทั้งสองอย่างของความหมายที่จารย์แกจะสื่อมาMixกะความหมายของไพ่ส่วนที่ผมคิดว่าน่าจะเกี่ยว
ความจริงอยากเขียนเล่ามากกว่านี้นะ...แต่พอดีกว่า....เพราะคาดว่าหลายๆคนคงงงที่ผมพล่ามชัวร์ เอิ้กๆๆๆๆ
ของแจ้งให้ทราบว่าฟิคจิบิจะทำการรีไรใหม่ครับ เนื่องจากผมมีความรู้สึกว่าเนื้อเรื่องมันหลวมๆ
...แจ้งไว้งั้นๆแหละ..เพราะบล็อกนี้มันร้างสุดๆ ...แต่ถ้าใครติดตามก็ขอบคุณมากจริงๆครับ
